NAAM GEVEN

droeg mij op zijn schouders
van geurig manchester
door denkbeeldige rivieren
naar een overkant
die alleen hij in zicht had
hij was mijn halfgod

reed in een vrachtauto
met levensgrote spaakwielen
langs een trap klauterde je in de cabine
kneep hij in de claxon
dan galmde door de stadsstraten
het gebalk van een scheepstoeter
hij lachte om het vluchtend voetvolk

schilderde op stug linnen
de verschrikkelijke sneeuwman
in bonkige winterlandschappen
onze zolder was zijn himalaya

volgens de arbeidsinspectie had hij
een foute stellage gebouwd
voor een dakraam

in de ziekenzaal lag in een van de bedden
een gevallen engel in windsels gewonden
geschenk uit de hemel
nog in originele verpakking
waaruit dof gerommel klonk
achter gaten in de gipsbol
schichten onrustige ogen
de vrouw in het wit zei dit is je vader jongen
ik wist het weer beter
schreef met bibberende vinger
op het steenharde gips zijn naam
yeti

Published in: on april 30, 2016 at 8:37 am  Geef een reactie  

VANENGELENBRUG

het was een dag als vandaag
maar even iets anders
grijs zonlicht en
een vleugje groen langs de bomen
toen ik je tegenkwam
ik zei je gedag jij groette terug
die morgen op de vanengelenbrug

op de kademuren van de gracht
stonden strofen uit gedichten
halfomhalf door mos overwoekerd
het licht raakte ze aan
met mistige vingertoppen
het water herlas ze in spiegelbeeld
zoals alleen water lezen kan

het verleden kwam zo dichtbij
vandaag op de vanengelenbrug
dat ik het heden vergat

tot de schreeuw van vissende meeuwen

we hebben elkaar vluchtig aangekeken
en gegroet in een vaag herkennen
wij waren even zonder tijd
vanmorgen op de vanengelenbrug

eeuwigheid is soms dichterbij dan je denkt

Published in: on april 22, 2016 at 8:17 am  Geef een reactie  
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 61 andere volgers