NACHTREIS

in een nacht die vreemd was
geen weet had van vroeger
zo in zichzelf gekeerd
dat hem niets meer raakte
hurkend in zijn eigen donker
zonder datum
als was hij de laatste

schrok ik wakker
met een herinnering te raadselachtig
om zich te herinneren
ik was op de terugweg van een heenreis
dwars door de toekomst gevallen
naar de tijd waarachter geen tijd bestond

in een ruimte zonder begin of eind
hing een zwijgen dieper dan stilte
terwijl een oog naar mij keek
met de kristallen aandacht van de leegte

in een nacht die van zichzelf was
hurkend in zijn eigen donker
kwam ik terug van een heenreis
in welke uithoek van het heelal
was ik verdwaald

ik heb in een nauwelijks leesbaar
handschrift mijn angstig vermoeden
in een gedicht vertaald

Published in: on mei 23, 2015 at 8:49 am  Geef een reactie  

MIJN HOND IS DOOD

groen is de slootwal
kraakhelder het water
en de vogels hoor je de vogels wel

de LAST POST is overbodig
handjeklap uit den boze
knuffels te kinderachtig voor woorden

delf het gat niet te diep
de grond waarin je mij neerlegt
doet het werk wel

ik wijs jou de weg
voor de tijd als jouw tijd daar is
doe wat men later doen zal met jou

schep grond over mij heen
veeg mos en blad over het blote zand
en er is niets gebeurd

over het leven kun je je
een leven lang verbazen
de dood is vanzelf sprekend

gemis is het taaiste leed

Published in: on mei 17, 2015 at 11:36 am  Comments (2)  
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 54 andere volgers