NOORDEINDE

op de oude vloedlijn bootst de zeeboom
zacht geritsel van water na
springloopt een ekster op verdwaald basalt
droomt een reiger zijn dood in de rietkraag
de wind praat nog altijd met zichzelf

tegen de zeedijk met verzakte gevelstenen
klimmen brodeloze moestuintjes
schuren van brandhout geur van palingroken
een bouwsel ligt al jaren met zichzelf overhoop
het bordje niet parkeren op de horizon geplakt
moet het mysterie van een dorpenplan verhelen

uit het achterland komt de stad geslopen
weet zich geen raad met al die vergezichten
vindt eindeloosheid kleine zonde van de hoogmoed
god blijft zichzelf bij zeemansgraven
achter het kerkje dat tegen de hemel leunt

er gaat te veel eeuwigheid verloren vinden vissers
in de boerderijkroeg op het havenhoofd
onder hun zeebenen schommelt het scheepsdek
ze dromen zich na elke dronk weer schipper
de winterdijk een golfslag door de polder
hun huizen aangemeerde schepen
in het vensterglas van de verdwenen zee

Published in: on september 25, 2016 at 9:44 am  Geef een reactie  

TAS VOL MET LICHT

de zomer kalft af
tot een verlopen september
een brekebenige herfst
die zijn eigen glazen ingooit
bomen verroesten
dahlia’s in schelle kwekerstuinen
verschieten van kleur
berg het licht maar op
het heeft zijn werk gedaan
maak het draagbaar
voor in een handtas
de dagen dieper
de donkere herfst in
om gnuivend tegen jezelf te zeggen
kijk nou es wat ik bij me heb
een tas vol met licht
ik ben een lichtdrager
lucifer zeg maar
aartsengel
daar zal december van opkijken
met zijn armoedige pinkellichtjes
kerstbomen zullen hun naalden verliezen
uit schaamte
geloof maar

Published in: on september 17, 2016 at 9:35 am  Comments (2)