HET ONZEGBARE ZEGGEN

ze had me door de winkelstraat zien vliegen
de spiegelruiten zijn mijn getuige zei ze
en glas liegt niet beweerde ze fijntjes
zelfs de muren die niet spiegelen zagen je
ze bewaren jouw schaduw in hun voegen
de stoeptegels die ontzettend blind zijn
koesteren de afdruk van je zolen
nadat je landde tussen de broodkruimels
verbeeld jij je maar niks
ze houdt van die klemmende toevoegsels
vandaag beliep mijn dag de menspaden
ik scharrelde door het stadspark
rust nu uit van mijn gezwalk
op de dode stronk van de moeraseik
kijk uit over de eendenvijver
met daarachter de peppelsingel
en achter de singel de polder
achter de polder
de metalen horizon
van de zomeravond
met een wolk spreeuwen op zoek
naar een massale nachtopvang
in een en dezelfde boomkruin
daar houden spreeuwen van
spreeuwen zijn samenscholende daklozen
ik luister bedeesd naar mijn biografe
die in de oude moerbei verderop
luidruchtig een oud gerucht nieuw leven inzingt
dichtbij het grote licht
waarin het onzegbare gezegd wordt
dat ik een merel zou zijn
opzoek naar het raadsel mens
in mij huist alleen een verdwaalde vogelaar

Published in: on maart 12, 2020 at 10:38 am  Geef een reactie  

The URI to TrackBack this entry is: https://gerritpleiter.wordpress.com/2020/03/12/het-onzegbare-zeggen/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: