WOORDEN ETEN

jaren zo losjes opgehangen
dat ik als vanzelf beland
in ouderhuizen vervreemd
door geluifelde vrouwen en
mannen met woestijnzand
op hun baardige wangen

in kamers van vroeger
waar tafels met stoelen en al
zijn afgeschreven
kasten achter mijn rug vermarkt
fluwelen muurteksten
gegund aan kringloopwinkels

in welk verleden ingebroken
vertaal ik mijzelf als dubbelganger
kijkt achter mijn rug
uit kamerspiegels
het gezicht van een ander

klokken beamen willens
en wetens etenstijd voor
de dampende aardappelschaal
een leven geleden al in scherven

aan tafel mag nog altijd niet gesproken
gegeten woorden kunnen bederven

Published in: on juni 18, 2017 at 7:39 am  Geef een reactie  

EEN ONDENKBARE GEDACHTE

vergeet niet achter de woorden te luisteren
een woord is de waterdrager
van de buigzame populier
en zijn kinderlijke rateltaal
het snibbig geprevel van de lis
het weet wat het speenkruid vergeet
de praat van het nooit stille water
dat de windveer verkavelt
tussen plomp en oeverriet
het luistert de leeuwerik
tot een stip in de grasgroene hemel
hoort wat het slapende paard droomt
boven het rafelig hek
kent de spraak van voorjaarsregen
het geaarzel van een kleine wolk
als hij stil staat om zich te beraden
op een niet te herinneren herinnering
of een ondenkbare gedachte
bijna menselijk

Published in: on juni 10, 2017 at 9:20 am  Comments (2)