MIJN SCHADUW

hoe lager die avond de zon scheen
hoe groter mijn schaduw
de wereld werd te klein
om haar te dragen

tot plots het licht verdween
grondmist legde de polder
koude compressen aan
wolken stapelden daarboven
oranje kussens op de horizon
als slaapplaats voor de dag

waar was mijn schaduw gebleven
viel de tijd even stil
of was ze dwars door de toekomst gevallen
als een stuk hemelsteen
in welke uithoek van het heelal
zat ze dit gedicht te lezen

ik heb het woord dood
in het kleinste handschrift geschreven

Published in: on oktober 19, 2014 at 5:25 pm  Geef een reactie  

FIETS

drie-eenheid van buizen liggend of staand
het kader tussen vork voor en achter
wielen met naven en spaken
fiets die alleen maar fiets wil zijn

geen gedachten in trapas of tandwiel
hersenspinsels in het balhoofd
geen dromen onder snelbinders
een lied in geluidloze kogellagers

cranken en pedalen duwen de driehoek
zonder wanklank de mont ventoux op
er komt geen gedicht ter sprake
geen woord van petrarca te beluisteren
het ding duwt zichzelf bergop
onder gesteun van de belezen fietser

Published in: on oktober 5, 2014 at 12:06 pm  Geef een reactie  
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 51 andere volgers